Yeni BirCbeyinselPayrıca Emily için Tekerlekli Sandalye
Emily'nin odada hareket etmekte zorlandığını ilk gördüğümde kalbim sızladı. Yedi yaşındayken, kendi yaşındaki çoğu çocuktan daha fazla zorlukla karşılaşmıştı. Serebral palsi ile doğmuştu, kasları istediği şekilde işbirliği yapmayı reddediyordu. Emekleyerek emeklemeye çalışıyordu, kolları çabadan titriyordu ama bacakları ona uymuyordu. Anne ve babası Sarah ve Mark ona yardım etmek için ellerinden geleni yaptılar; fizik tedavi, bacak destekleri, hatta titrek adımlar atmaya çalışırken ellerini tutmak. Ama yeterli değildi.
Sonra bir öğleden sonra her şey değişti.
Uzun Bekleyiş
Emily'nin ailesi aylardır özel bir tekerlekli sandalye için bekleme listesindeydi. Standart tekerlekli sandalyeler ona ihtiyaç duyduğu desteği sağlamıyordu; vücudu bir tarafa doğru çöküyordu ve yardım almadan kendini hareket ettiremiyordu. Ama sonunda çağrı geldi: birpediatrik tekerlekli sandalyeserebral palsili çocuklar için özel olarak tasarlanmış, onun için hazırdı.
O günü hala hatırlıyorum,beyin felcitekerlekli sandalyegeldi. Parlak, hafif bir çerçevekırmızı vurgular (en sevdiği renk), ayarlanabilir kayışlar ve vücudunu mükemmel bir şekilde saran yastıklı bir koltuk. Terapist her bir özelliği açıkladı: baş dayanağının boynunu nasıl desteklediği, yanal pedlerin onu çok fazla eğilmekten nasıl koruduğu ve ayak dayanaklarının büyüdükçe nasıl ayarlanabileceği.
İlk Yolculuk
Emily'nin gözleri, babası onu sandalyeye kaldırırken büyüdü. İlk başta, emin olamayarak kol dayanaklarını sıkıca kavradı. Ancak daha sonra terapist ona kumanda koluna nasıl dokunacağını gösterdi. Hafif bir dürtmeyle, serebral palsi tekerlekli sandalye ileri doğru hareket ettirildi.
Emily'nin yüzünde bir gülümseme belirdi—gerçek, savunmasız bir gülümseme. Oturma odasında yuvarlanırken kıkırdadı, elleri artık yerde sürüklenmiyordu, sırtı yıllar sonra ilk kez dikti.
"Bak, Anne! Hızlı gidebilirim!" dedi, kumanda koluna tekrar basarak.
Sarah, kızının odada dolaşmasını izlerken gözyaşlarını sildi, kahkahası evi doldurdu. Emily ilk kez sadece taşınmıyor veya yardım edilmiyordu, kontrol ondaydı.
Yeni Bir Olasılıklar Dünyası
The serebral palsi tekerlekli sandalye Emily'ye sadece hareket kabiliyeti kazandırmadı, ona özgürlük de verdi. Okulda, sonunda hantal, uyumsuz bir sandalyede itilmek yerine sınıf arkadaşlarının yanında hareket edebiliyordu. Onlara oyun alanında katıldı, tekerlekli sandalyesi onun yanında koşarken pürüzsüz yollarda geziniyordu.
Bir gün öğretmeni bana Emily'nin bir soruya cevap vermek için elini kaldırdığını anlattı; daha önce nadiren yaptığı bir şeydi bu. "Sanırım şimdi kendini daha güvende hissediyor," dedi öğretmen. "Sanki aitmiş gibi."
Tekerleklerle Bir Gelecek
Emily artık büyüdüğünde ne olmak istediğinden bahsediyor: bir öğretmen, bir bilim insanı, hatta belki bir tekerlekli sandalye yarışçısı. Eski mücadeleleri ortadan kalkmadı, ancak artık onu tanımlamıyorlar. Bazen, kaldırımda tekerlekli sandalyesini sürerken, anne babasının yanında yürürken, artık kollarında ağırlığını taşımadığını görüyorum. Serebral palsi tekerlekli sandalyesadece bir araç değil, onun bir parçası, kararlılığının bir uzantısı.
Ve o hızla ilerlerken, rüzgara karşı gülerek, önemli bir şeyin farkına varıyorum: bu beyin felci Tekerlekli sandalye sadece Emily'nin hareket etmesine yardımcı olmadı. Uçmasına da yardımcı oldu.
Emily'nin hikayesi bunlardan sadece biri. Serebral palsili çocuklar için doğru tekerlekli sandalye sadece hareketlilikle ilgili değil; bağımsızlık, özgüven ve dolu dolu yaşama şansıyla ilgilidir. Teknoloji ve şefkat, Emily'ye yeni bir başlangıç sağlamak için bir araya geldi. Ve geleceğine doğru ilerlerken, bir şey kesin: o bir yerlere gidiyor.